ข้ามเวลาห้าปี บังเอิญพบบ้านใหม่ของเขา

หลังจากที่พี่ภูและลูกชายหายสาบสูญไปในเหตุการณ์อุบัติเหตุครั้งนั้น

ร่างกายก็หาไม่พบ วิญญาณก็ไร้ร่องรอย

แต่ฉันยังไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา

จึงตัดสินใจข้ามเวลามายังห้าปีข้างหน้า

ในที่สุดฉันก็พบพวกเขาสองคน พ่อลูกที่ดูเหมือนจะความจำเสื่อม

วินาทีนั้นฉันร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจจนแทบสิ้นสติ

แต่ในตอนที่ฉันกำลังจะพาพวกเขากลับไปนั้นเอง

พี่ภู หรือ ‘ภูเบศร์’ กลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “จริงๆ

แล้วเราไม่ได้ความจำเสื่อมหรอกอัญ

แต่เราเลือกที่จะมีครอบครัวใหม่ที่นี่”

ฉันมองไปที่ ‘ปลื้ม’ ลูกชายตัวน้อยด้วยดวงตาที่รื้นไปด้วยเลือด

แต่เด็กชายกลับเสริมขึ้นมาอย่างเฉยเมย